Internationale Vrouwendag

Gepubliceerd op 9 maart 2019 om 21:12

Na een heerlijk ontbijt gaan we door met het VrouwenCafé. Het is gezellig, de appeltaart is heerlijk en er is gemengd publiek. Voor de workshops komen mensen die zich hebben aangemeld en mensen die zich niet hebben aangemeld. Dat kan voor discussies zorgen. Een westerse vrouw merkt op dat wij iedereen op het verkeerde been hebben gezet met onze flyer. Terwijl haar klant zegt: 'geen probleem' ik kom vanavond terug. En na een kopje koffie en een praatje met wat andere vrouwen gaat zij weer naar huis. Zo komt er ook een groepje vrouwen binnen van niet Nederlandse komaf. Ze vinden het ook jammer dat de workshops al voorbij zijn, maar wachten graag nog 2 uur op het avondprogramma, ik zie ze bij elkaar zitten, ze lachen en praten met elkaar.
Het is rustig en ook is er al duidelijk dat er te laat begonnen is met de voorbereidingen van het avondprogramma maar schijnt niemand zich druk over te maken. Van binnen voel ik wel de druk, ik voel irritatie en ik maak me zorgen over het programma. Als ik dan de kans krijg om even te ontsnappen grijp ik deze met beiden handen aan. Ik vlieg naar huis, ik kleed me om en ik kijk in de spiegel. Mijn make up ziet er mooi uit, mijn gezicht is geairbrushed, t past mooi bij de oranje kleur van mijn sjaal. Ik vlieg terug, ik stap vanuit de rustige garage in de lift en dan......

In 20 minuten tijd zijn we van 40 naar 140 vrouwen gegaan, de zaal lijkt een salon. Er lopen nog niet klare modellen rond.....en over 10 minuten begint het avondprogramma....de brassband staat klaar, er blijven vrouwen binnen komen. Ik waan me in het buitenland. Maar welk land dan? Marokko? Syrië? Somalië? Nederland? Kinderen rennen tussen ons door, spelen tikkertje met limonade in hun hand. Er wordt met stoelen gesleept, overal staan ineens tafels, ook precies voor de ingang van de bar.... euhm, mag ik er even langs en kunt u misschien een stukje opschuiven met de tafel en stoelen? Ja tuurlijk kan dat, er wordt 3 cm geschoven, maar er wordt tegelijkertijd ook een stoel aangeschoven, precies in de ruimte die vrij was gemaakt.
En als ik dan geïrriteerd ik om me heen kijk, zoekend naar de juiste woorden, zie ik alleen blije gezichten, er wordt gelachen, er wordt geknuffeld, er wordt gegeten en gedronken, er worden haren geknipt, er wordt gedanst en een ieder die mij aankijkt steekt een duim omhoog of roept dat ze het super naar hun zin hebben.
Als we beginnen aan de modeshow zien we prachtige vrouwen in even prachtige creaties uit verschillende landen over de catwalk lopen. De vrouwen zijn blij en trots op wat zij dragen. En het is ook mooi. Het is héél mooi. Één van de dames is gekomen in de kleding van haar land en vertelt mij dat in het land waar zij vandaag komt alle vrouwen op Internationale Vrouwendag in deze kleding naar hun werk gaan. Ik krijg er een beetje kippevel van. Zij heeft het over traditie. En zo is dat voor veel vrouwen van niet Westerse afkomst. Internationale Vrouwendag voelt voor hen zo anders dan voor ons. Bij ons gaat het vaak toch over succes. Wij nodigen op deze dag succesvolle vrouwen uit, we hebben bewondering voor hen die opklimmen en zich een status naar onze maatstaven weten aan te meten. Zij zijn onze heldinnen.
Maar voor onze vrouwen gaat Internationale Vrouwendag vooral over het vrouw zijn, het samenzijn, solidariteit en het samen delen.
Ook al zijn er veel dingen die ik niet begrijp, toch, als ik terugkijk, hebben onze bezoeksters optimaal genoten, hebben zij zich verbonden gevoeld binnen hun eigen cultuur. Zij waren bij ons bezoek, maar eerlijk gezegd voelde het alsof wij bij hen op bezoek waren. En elke zin van het woord.
Zij vieren anders feest dan wij. Maar ik kan er mee leven. Ik ben blij dat wij als diverse werkgroep dit met elkaar hebben mogen en kunnen realiseren. We groeien ervan! Maar vandaag is alles weer zoals het was voor Internationale Vrouwendag en doen we weer 'gewoon'.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.